inheemse medicijnen

Mijn interesse naar de natuurlijke en inheemse medicijnen die moeder natuur ons ter beschikking stelt om onze lichamelijke en geestelijke kwetsuren waar we zo nu en dan allemaal in het leven mee te maken krijgen te helen en bewustZijn te krijgen kwam eind jaren 90 de vorige eeuw in mijn leven. Zo kwam begin 2000 de Santo Daime op mijn pad. Ik voelde hierbij veel weerstand, omdat ik dacht dat het een sekte was. Na een jaar of drie voelde ik toch een innerlijke roep in mijzelf en ben gegaan. Die bewuste avond dronk ik de eerste keer Ayahuasca in een kerk waar dit ceremonieel geschonken werd. Op die bewuste avond gebeurde er veel met en in mij en ben ik door veel emoties heengegaan. Later realiseerde ik me dat het controle ? was, controle in het overgeven aan iets dat groter was dan mijzelf, en dat heeft mij vrijheid geschonken. Mijn ego voorbij zou je kunnen zeggen. Deze avond was het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven en ervaarde ik zelf wat een bijzonder medicijn Moeder natuur ons ter beschikking stelt om onszelf te helen. Dit medicijn wordt ceremonieel gemaakt onder andere diep in de bossen van het Amazonegebied in Brazilië. Bij de Santo Daime leer ik het ABC, wat inhoudt het leren focussen en concentreren op het hier en nu, mijn emoties te beheersen zodat het ego met mij werkt en niet andersom en bewustzijn te krijgen over de emoties die mij nog kunnen overvallen. En leert mij mijzelf kennen in al mijn facetten; de mooie en mijn schaduwkanten die in mij zijn en deze te omarmen, mijn talenten en gaven te ontwikkelen en geeft mij helderheid van geest. Het leert mij anders naar de wereld te kijken.

Vanaf die tijd heb ik ook andere natuurlijk medicijnen van Moeder Natuur leren kennen, die ons bewustzijn verrijken en ongeveer 7 jaar geleden leerde ik de kikker kennen, Kambo genaamd. Na de eerste keer dat mijn lichaam dit medicijn onderging wist ik dat ik daar meer van wilde weten want ik ervaarde wat een krachtig medicijn dit is. Het helpt ons om ons lichamelijk en geestelijk te reinigen en te helen. Elke keer als ik dit medicijn kreeg gaf mij gaf het mij weer vernieuwde krachten. Ik werd steeds nieuwsgieriger naar dit dier dat ons dit natuurlijke medicijn geeft.

Toen ik weer naar het Amazonegebied ging wilde ik graag zelf de kikker ontmoeten en dat gebeurde. Na één dag daar had ik iemand gevonden die de kikker al eerder opgezocht had om dezelfde reden en hij wilde mij wel meenemen op zijn tocht.  Twee dagen later was het zover en ging ik met de man mee die ook zijn zoon van een jaar of 18 had meegebracht. We konden elkaar niet verstaan en hadden elkaar één keer gezien, onze handen en voeten waren ons contact. Dus met de twee en de zaklantaarn de bossen in. Ik kan je vertellen dat dit andere bossen zijn dan die wij kennen. Het is daar zwart en ons lampje alleen liet ons zien waar we liepen en konden we elkaar zien, zonder lampje zag je elkaar dus niet eens. Ik kan u vertellen hier leeft het bos nog en het is vol geluiden van insecten en andere dieren. Ik vond het spannend. Na ongeveer een uur gelopen te hebben en ik al helemaal niet meer wist waar noord of zuid was, stopten we, zij deden hun lampen uit, wachtten even en deden toen het geluid na van de kikker. En ja hoor, even later hoorde je in de verte het antwoord en verraadde de kikker waar hij ongeveer zat. Deze twee mannen zijn echte bosbewoners die het bos op hun duimpje kennen en na weer een tijdje gelopen te hebben schenen ze met hun lampen in de bomen en struiken, en ja hoor zij hadden hem gevonden, anderhalve meter van de grond in een klein boompje. Ik zag dat de kikker zich gewoon op liet pakken, er was totaal geen weerstand te zien. Ik merkte ondertussen dat zij het leuk vonden om hun kennis met deze gringo, zoals ze mij noemden, te delen. Ik kreeg een stokje in mijn handen gedrukt en wachtte af wat er zou gebeuren want ik kon niet verstaan wat ze zeiden. Ik zag dat de één de achterpoten van de kikker losjes in zijn handen had en de andere zijn voorpoten. Zij sprenkelde water over de kikker die best wel groot was (ongeveer uitgestrekt 25 centimeter) en mooi licht groene kleuren had. Ik zag dat de huid een beetje week werd en de vader ging zachtjes met een stokje over zijn rug en haalde daar de afscheiding van af en smeerde het op het stokje wat ik vast had (waarop het droogt en kristalliseert). Doordat ik met de zaklantaarn scheen krioelde het even later ook van de muggen om ons heen die op het licht af kwam en moest ik me echt concentreren om niet gek te worden en door gespleten ogen en met mijn mond dicht geknepen keek ik wat ze deden, want ik had mijn handen vol met een stokje en de zaklantaarn. Toen het ritueel zich voltrokken had, zetten ze de kikker op dezelfde tak weer terug en ik zag dat ze hun handen gingen wassen in een plasje water, me niet realiserend waarom, omdat ik nog helemaal met mijn gedachten was bij wat ik net allemaal gezien en ervaren had. Dat heb ik geweten en het was een pijnlijke ervaring, per ongeluk heb ik met mijn hand waar schijnbaar een beetje afscheiding op zat in mijn oog gezeten. De derde kikker die we vonden was nog gekker voor mij. De derde kikker die ze vonden zat in een 25 meter hoge boom die boven in ook nog eens 90 graden omgebogen was. Zij zagen deze met hun geoefende ogen zitten. Ik zag dat de vader een plastic zak uit zijn rugzak haalde en aan zijn zoon gaf, die de jongen om zijn enkels bond. Met een zaklantaarn geklemd tussen hoofd en schouder klom hij de boom in en na een ongeveer een minuut of vijf hoorde ik een tak afbreken en even later stond hij weer op de grond met de kikker op de gebroken tak waar die uit zichzelf opgeklommen was. Ook deze kikker hebben ze gemolken zoals dat heet. Toen zijn we weer teruggegaan en een paar uur later waren we weer bij de anderen. Mijn wens was vervuld en ik was een mooie nachtelijke ervaring rijker in bossen van het Amazonegebied.

Een aantal dagen later werd ik werd ik ‘s morgens uit mijn bed geroepen “hé gringo, Kambo”. Ik ging naar beneden en daar stonden zes mannen die wilden dat ik hen de Kambo gaf. En dat heb ik gedaan.

Al deze ervaringen hebben mij verrijkt en draag ik in mij.

Zo’n vier jaar geleden vertelde een vriend van mij, Giovanni Latanzi, dat een innerlijke stem hem verteld had dat hij al zijn kennis met mij mocht gaan delen. En dat heeft hij gedaan. Hij trainde mij zoals hij inmiddels al vele honderden mensen heeft opgeleid in verschillende landen in de wereld.

Hij trainde mij in deze opleiding om met de afscheiding van de Kambo te werken door deze op anderen toe te passen, op verschillende delen van het lichaam. Hij staat voor mij bekend  als de Kambo-man van Europa. Hij heeft overal in Europa gewerkt en in Peru en Mexico en werkt nu alweer een paar jaar in Italië. Hij heeft inmiddels een boek geschreven over Kambo en het volgende boek komt ongeveer in oktober uit. Klik hier voor zijn website http://kambo.it/en